(wyrok Sądu Apelacyjnego w tej samej sprawie – kliknij tutaj)

Jeżeli wolą pozwanego Zakładu Ubezpieczeń byłoby, aby określenie "kradzież" rozumieć wyłącznie tak jak przewidują to przepisy Kodeksu karnego, to powinien to wyraźnie zastrzec w treści AC. Tylko wtedy mógłby się skutecznie powoływać na brak swojej odpowiedzialności za szkody spowodowane przywłaszczeniem samochodu przez komisanta, któremu ubezpieczony powierzył samochód.

(wyrok Sądu Najwyższego w tej samej sprawie – kliknij tutaj)

Zawładnięcie przeznaczonym do wynajmu samochodem osobowym przez osobę posługującą się fałszywym dokumentem tożsamości jest kradzieżą pojazdu w rozumieniu ogólnych warunków umów auto-casco, a nie przywłaszczeniem, co sprowadza odpowiedzialność ubezpieczeniową ubezpieczyciela.

Wydane przez zakład ubezpieczeń na podstawie art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (jedn. tekst: Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62 ze zm.) ogólne warunki ubezpieczeń stanowiły wzorce umowne kwalifikowane w rozumieniu art. 385 § 1 k.c. w brzmieniu nadanym mu przez art. 1 pkt 55 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321). Strony są związane tymi warunkami bez względu na to, czy objęły je postanowieniami zawartej umowy.

Ogólne warunki ustalane przez Zakład Ubezpieczeń określają w sposób jednolity istotne postanowienia dla wszystkich umów w zakresie danego rodzaju ubezpieczenia i stanowią część składową umowy ubezpieczenia. Nie mają natomiast mocy powszechnie obowiązującej, jaka cechuje przepisy prawne zawarte w aktach normatywnych. Moc wiążąca ogólnych warunków opiera się na woli stron zawierających umowę.

Zgodnie z tym przepisem w razie gdy ogólne warunki ubezpieczenia były wyłożone do publicznej wiadomości, jest wymagane jedynie powołanie się na nie w dokumencie ubezpieczenia - co miało miejsce.

Ogólne warunki umów są tzw. wzorcem kwalifikowanym i wiążą strony dlatego, że stały się składnikiem umowy ubezpieczeniowej przez odwołanie się do nich. Nie mają one natomiast charakteru normatywnego, nie są źródłem prawa materialnego, wobec czego naruszenie ich postanowień nie może stanowić podstawy kasacyjnej określonej w art. 393¹ pkt 1 k.p.c.

Przedmiotem ubezpieczenia nie są wcale "poniesione koszty leczenia", lecz "koszty leczenia", co wyraźnie wynika z § 4 pkt 1 o.w.u. (przedmiotem ubezpieczenia są koszty leczenia ubezpieczonego ...). Jeśli zatem powódka, co nie było kwestionowane, przedstawiła rachunki na leczenie, to obowiązkiem ubezpieczyciela było pokrycie tych kosztów w ramach umowy ubezpieczenia i to w terminie, jaki określa art. 817 § 1 k.c. 

Istotą umowy ubezpieczeniowej jako umowy dwustronnej jest spełnienie świadczenia przez ubezpieczającego celem otrzymania świadczenia (odszkodowania) w sytuacji spełnienia się zajścia przewidzianego w umowie.

Umowa ubezpieczenia jest stosownie do art. 812 kc umową przystąpienia (adhezyjną) zawieraną na podstawie stosowanych przez Zakład Ubezpieczeń warunków ubezpieczenia..
Walor prawny ogólnych warunków ubezpieczenia wynika także z art. 811 § 1 k.c.

Postanowienia ogólnych warunków umów wydawanych przez ubezpieczycieli nie mają charakteru normatywnego, wiążą tylko strony umowy ubezpieczenia i to tylko o tyle, o ile ich warunki zostały przez strony do umowy ubezpieczenia włączone.

Prawidłowa wykładnia treści par. 32 i 38 ogólnych warunków ubezpieczenia prowadzi do wniosku, że ubezpieczyciel może odmówić wypłaty części lub całości odszkodowania za szkodę powstałą na skutek pożaru, jeżeli stwierdzone uchybienie przez ubezpieczającego przepisu o ochronie przeciwpożarowej miałoby wpływ na powstanie lub zwiększenie rozmiarów szkody.

Wynikający z umowy ubezpieczenia autocasco obowiązek niezwłocznego zawiadomienia ubezpieczyciela o szkodzie spowodowanej kradzieżą samochodu nie ma na celu spełnienia obowiązków ubezpieczającego wynikających z art. 826 kc.

Ogólne warunki ubezpieczenia muszą w szczególności określać m.in. zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń. Oznacza to, że mogą one przewidywać konkretne wyłączenia odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela, które to wyłączenia nie mogą jednak pozostawać w sprzeczności z imperatywnymi normami prawa (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 823/97).